Jak wybrać tapczan jednoosobowy do małej sypialni

Ostatnio przymierzam się do wymiany tapczanu jednoosobowego na model z funkcją spania i miejscem na pościel. Znalazłam wersję z stelazem listwowym i materacem o grubości 18 cm, który ma warstwę kokosową dla lepszej wentylacji. Mechanizm DL działa bezgłośnie, co doceniam, kiedy w nocy muszę rozłożyć łóżko dla gościa. Tapicerka welurowa w odcieniu butelkowej zieleni pasuje do moich zasłon. Zastanawiam się tylko, czy 90 cm szerokości wystarczy dla dwóch osób na jedną noc. Może lepiej wybrać model 100 cm, ale wtedy tracę przestrzeń na siedzisko w ciągu dnia. To wieczne dylematy przy małych metrażach, ale tapczan jednoosobowy daje najwięcej elastyczności.

Mam znajomą, która mieszka w bloku z lat 60. i ma sypialnię o powierzchni 8 metrów. Postawiła na tapczan jednoosobowy z pojemnikiem na pościel i przyznaje, że to zmieniło jej życie. Wcześniej kołdry i poduszki leżały na krześle, bo nie miała gdzie ich schować. Pojemnik pod siedziskiem pomieści dwa komplety pościeli, koc i zapasową poduszkę. Trzeba tylko uważać na wymiary pojemnika, bo w niektórych modelach jest płytki i mieści tylko cienką kołdrę. Ona wybrała wersję z tapicerka welurową w kolorze musztardowym, która optycznie ociepla wnętrze i nie widać na niej kurzu tak bardzo jak na czarnej.

Nie mogę też nie wspomnieć o gościach. Kiedy przyjeżdża rodzina, rozkładam kanapę z funkcją spania w salonie, ale wcześniej korzystam z zapasów z sypialni. Wyciągam z pojemnika dodatkową kołdrę i dwie poduszki. Goście śpią wygodnie, a ja nie muszę grzebać w szafie w środku nocy. Kiedyś miałam wersalkę w pokoju dziennym, ale wiecznie brakowało miejsca na pościel. Teraz wszystko mam pod ręką, a wersalka służy tylko do siedzenia. Nawet nie wiem, jak to działa, ale przestrzeń w mieszkaniu wydaje się większa.

Często spotykam się z opinią, że tapczan rozkładany to mebel tylko dla singli albo studentów. Nic bardziej mylnego. Moja siostra, która ma dwójkę dzieci i domek pod miastem, zamówiła taki do pokoju gościnnego. Kiedy przyjeżdżają dziadkowie, rozkłada go w kilka chwil i nikt nie narzeka na ból pleców. Wybrała wersję z tapicerką welurową w beżowym odcieniu, która świetnie komponuje się ze starymi meblami z ciemnego drewna. Ma też pojemnik na pościel, co u niej w domu okazało się zbawienne, bo w starym budownictwie brakuje wbudowanych szaf.

Kiedy wprowadziłam się do swojej pierwszej kawalerki o powierzchni trzydziestu metrów, wiedziałam, że każdy centymetr będzie na wagę złota. Salon sypialnia w jednym to wyzwanie, każdy mieszkaniec bloku z wielkiej płyty. Przez pierwsze miesiące spałam na materacu na podłodze, a goście lądowali na dmuchanym materacu, który wiecznie się opróżniał w środku nocy. Wtedy znalazłam tapczan rozkładany i moje życie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Nie chodziło tylko o wygląd, ale przede wszystkim o funkcjonalność, której tak bardzo brakowało w moim mikroskopijnym lokum.

Z perspektywy czasu myślę, że to był jeden z lepszych zakupów. Łóżko z pojemnikiem na pościel nie jest drogie. Za porządny model z tapicerką welurową i mechanizmem DL zapłaciłam około 1500 złotych. Materac piankowy osobno - kolejne 800. Razem 2300, a spłaca się codziennym komfortem. Nie muszę przechowywać pościeli w walizkach pod łóżkiem ani w kartonach na szafie. Wszystko jest estetycznie schowane, a ja mam święty spokój. Jeśli ktoś walczy z bałaganem w małym mieszkaniu, polecam spróbować. Naprawdę warto, chociaż nie lubię tego słowa.

Zanim kupiłam swój pierwszy tapczan jednoosobowy, myślałam, że to po prostu mniejsza kanapa. Nic bardziej mylnego. Kiedy wprowadziłam się do kawalerki o powierzchni 25 metrów, każdy centymetr był na wagę złota. Łóżko zajmowało pół pokoju, a ja potrzebowałam miejsca do pracy i przyjmowania gości. Tapczan jednoosobowy okazał się sprytnym rozwiązaniem, które łączy funkcję siedziska i miejsca do spania. Szukałam modelu z 16 cm materacem piankowym na stelazu listwowym, bo wiedziałam, że zwykła piana szybko się odkształci. Wybór był trudny, ale opłacało się poświęcić czas na porównanie ofert.

Przy okazji zakupu zwróciłam uwagę na materac. Nie ma sensu brać byle jakiego, skoro i tak leży na stelażu. Wybrałam materac piankowy o grubości 16 cm. Jest na tyle miękki, żeby dopasować się do ciała, ale nie zapada się jak hamak. Pianka termoelastyczna reaguje na temperaturę i nie trzyma wilgoci. Do tego stelaz listwowy z regulacją twardości w trzech strefach. Moja mama, która ma problemy z kręgosłupem, spała u mnie dwa tygodnie i chwaliła. A ja? Ja wreszcie nie musiałam chować jej ubrań do toreb po zakupach, bo wszystko zmieściło się w pojemniku.

Teraz kluczowa sprawa, czyli mechanizm rozkładania. Unikaj tanich rozwiązań, które wymagają siły herosa. Mechanizm DL to jeden z tych, które polecam, bo działa płynnie i nie wymaga zdejmowania poduszek. Wystarczy pociągnąć i siedzisko wysuwa się do przodu, a oparcie opada na płasko. To proste, szybkie i nie niszczy kręgosłupa przy codziennym składaniu. Pamiętam, jak u rodziców była stara wersalka z mechanizmem, który trzeba było podnosić i przekręcać, a potem wszystko skrzypiało. Dziś nie musisz się z tym męczyć. Wybierając mechanizm DL, zyskujesz łatwość, a to w codziennym użytkowaniu jest na wagę złota.